ALGEMEEN

De Newfoundlander is een grote en zware hond, die mede door zijn rijke beharing doet denken aan een beer. De Newfoundlander is een uitstekende zwemmer en ze beschikken over een dapper, geduldig en zachtaardig karakter.

GESCHIEDENIS

De oorsprong van de Newfoundlander ligt op het eiland Newfoundland in Canada. Rond 1100 werden daar al grote zwarte berenhonden gesignaleerd. Ze hielpen de vissers met het binnenhalen van de visnetten. Met de komst van de Europese vissers werd het ras, door kruising met andere rassen, verder gevormd. Vanaf 1610 was de Newfoundlander al grotendeels in het bezit van zijn kenmerkende uiterlijk en aangeboren gedrag. Deze kenmerken stelden hem in staat de strengheid van het extreme klimaat en de tegenwerking van de zee bij het aan land slepen van zware lasten, te weerstaan. Hij diende destijds als water- en reddingshond.

BEKNOPTE RASOMSCHRIJVING

De Newfoundlander is een grote, zware hond met een rijke beharing. Er zijn drie kleurvariaties mogelijk: zwart, bruin en wit-zwart. Bij zwart en bruin is een witte tekening op borst, tenen of staartpunt toegestaan. De gemiddelde schofthoogte van een reu ligt rond de 70 cm en van een teef rond de 65 cm. Een reu kan wel 65 tot 70 kilo wegen; een teefje ongeveer 50 tot 55 kilo. De Newfoundlander heeft een dubbele, volle vacht: een wollige ondervacht met een wat gladder bovenkleed. De ondervacht is vettig - dit beschermt hem tegen kou en water. Voor een uitgebreide beschrijving van de rasstandaard verwijs ik u graag naar de website van de Nederlandse Newfoundlander Club (NNFC)

KARAKTER

De Newfoundlander is een rustige hond met een zachtmoedig karakter. Toch staat ie ook "zijn mannetje" als het om het beschermen van zijn gezin/omgeving gaat. De Newf is een echte waterhond en u doet hem dan ook geen groter plezier door hem regelmatig mee te nemen naar het water.
 

VERZORGING

De vacht van de Newfoundlander vraagt een intensieve verzorging. Een goed verzorgde Newfoundlander is een lust voor het oog! De vacht moet tenminste één keer in de week uitgebreid, laag voor laag, gekamd worden. Daar ben je al gauw 1 tot 1,5 uur mee bezig. Daarnaast is een dagelijkse borstelbeurt geen overbodige luxe. Als de vacht goed wordt bijgehouden, is de dagelijkse verzorging een heerlijke bezigheid voor zowel baas als Newf.  Zelf kam ik mijn honden op een (trim) tafel; je werkt dan op juiste hoogte, wat minder belastend is voor je rug. Verder vind ik de waterblazer een onmisbare luxe voor de verzorging van een Newfyvacht! De krachtige luchtstroom van dit apparaat blaast niet alleen zand en water uit de vacht, maar ook stof en eventuele schilfertjes. Een wasbeurt maakt een Newfy weer lekker fris (bv. na een ruiperiode), maar doe dit niet te vaak, anders verliest de vacht zijn natuurlijke vettigheid. Was een Newfoundlander in ieder geval nooit als ie nog niet goed gekamd is. De kans op (nog meer) klitten is dan heel groot, met alle gevolgen van dien (hotspots).

OPVOEDING

De Newfoundlander heeft, net als iedere andere hond, een gedegen opvoeding nodig. Het is immers geen pretje om met een ongecontroleerde kolos van minimaal 55 kilo op stap te moeten! Ook in en om huis moet een Newfoundlander "de regels" kennen en daarin werkt een vriendelijke, doch consequente opvoeding het beste.

Ondanks zijn van oorsprong zachtmoedige karakter, is de Newfoundlander licht eigenzinnig. Hij kan beslist een gehoorzame hond zijn, maar soms moet je wat extra geduld hebben. Tot op zekere hoogte is het belangrijk om hem in zijn eigen waarde te laten; dit hoort bij het ras en in een gezonde verstandhouding zal de Newfoundlander daar geen misbruik van maken.

Wij raden iedereen aan om bij bijvoorbeeld de plaatselijke Kynologenvereniging een gehoorzaamheidscursus te volgen. Leerzaam voor zowel hond als baas en leuk om te doen!

GEZONDHEID

Er over de gezondheid van de rashond in het algemeen een hoop te doen. Dat dit niet onterecht is, komt in de Zembla-uitzending  "Einde van de rashond" (december 2010) pijnlijk duidelijk naar voren. Ondanks dat de Newfoundlander nog een redelijk gezond ras is, zijn er een aantal ziekten/afwijkingen te noemen waar extra aandacht aan moet worden besteed. Hieronder een aantal links naar artikelen over ziekten/afwijkingen waarop fokdieren binnen de rasvereniging officieel getest moeten worden eer ze ingezet mogen worden voor de fokkerij.

Heupdysplasie (HD): een ontwikkelingsstoornis aan het heupgewricht wat in bepaalde gevallen tot ernstige problemen kan leiden. Het komt vrij veel voor bij vooral grotere rassen en staat naast een erfelijke factor sterk onder de invloed van de (op)voeding van de jonge hond. Hierbij moet gedacht worden aan de huisvesting (geen gladde vloeren/ondergrond), gedoseerde - zeker geen geforceerde - beweging(en) en goede voeding met in ieder geval een laag calcium/fosforverhouding.

Newfoundlanders kunnen vanaf de leeftijd van 18 maanden officieel op HD geröntgend worden. Op zich een goede zaak, maar de huidige manier van screenen heeft niet de gewenste verbetering gegeven die men 30 jaar geleden had gehoopt. Bovendien kunnen de beoordelingen van de HD-opnamen nogal eens verschillen, waarmee je de betrouwbaarheid van deze uitslagen in twijfel kunt trekken. De in Amerika ontwikkelde én gebruikte Pennhipp-methode lijkt een betere methode te zijn, omdat hierbij vooral de stabilisatie van de heupen wordt onderzocht en de uitslagen niet onder invloed staan van menselijke interpretatie. Veel dierenartsen juichen deze nieuwe methode toe, maar tot op heden is deze manier van screening door de Raad van Beheer nog niet erkend.

Elleboogdysplasie (ED): een afwijking aan het ellebooggewricht wat in sommige (ernstige) gevallen voor veel problemen en pijn kan zorgen. Net als bij HD heeft ED een erfelijke factor, maar ook de (op)voeding speelt hierin weer een belangrijke rol!

Hartproblemen: een aantal (erfelijke) hartafwijkingen komen ook bij de Newfoundlander voor. Dankzij moderne echoapparatuur kan er tegenwoordig uitgebreid worden gescreend, wat in de toekomst hopelijk een positieve uitwerking zal hebben. Binnen de rasvereniging van de Nederlandse Newfoundlander is sinds het najaar van 2010 een hartonderzoek voor fokdieren verplicht.

Cystinurie: bij honden met cystinurie is er een defect in het transportsysteem dat cystine (een aminozuur) terug moet brengen in de bloedbaan. De cystine die aanwezig blijft in de urine kan tot kristalvorming leiden en zo nier- en blaasstenen vormen. Bekend is dat cystinurie bij meer van 60 rassen voorkomt, waaronder de Newfoundlander. Als beide ouderdieren cystinurie-vrij zijn, zullen ook hun nakomelingen deze ziekte ook niet kunnen krijgen of vererven.

Hieronder een opsomming van een 3-tal ziekten/afwijkingen die ook bij de Newfoundlander voorkomt, maar waarop preventief screenen (nog) niet mogelijk is :

• Huidproblemen
• Knieproblemen
• Epilepsie

AANSCHAF

Bij de aanschaf van ieder huisdier geldt: BEZINT EER GE BEGINT. Zo ook bij de aanschaf van een Newfoundlander(pup).

Want een Newf heb je niet voor even, maar voor zijn hele leven!

Ondanks de vele positieve kanten van dit machtige ras, is niet iedereen vanzelfsprekend een "Newfymens". Het is belangrijk dat men zich eerst goed verdiept in dit ras. Deze informatie kan verkregen worden via lectuur, de rasvereniging en erkende fokkers. Ook een bezoekje aan een clubactiviteit of een show kan heel nuttig zijn. De voor- en nadelen moeten goed tegen elkaar worden afgewogen voordat men bij een nest pups gaat kijken. Want dat schattige, onweerstaanbare (!), kleine wolbaaltje wordt wel een "beer" van minimaal 55 kilo.

Zoals al gezegd, vraagt de vacht van een Newfoundlander om een intensieve verzorging. Naast de al behoorlijk heftige ruiperiodes, waarbij de wol je letterlijk om de oren vliegt, kan de beharing van een Newfy heerlijk nat of modderig zijn (het is nu eenmaal niet altijd zonnig in Nederland...). Dit betekent dus regelmatig veel haar en zand in huis, want dat is toch de plek waar een Newfy zich het prettigst voelt. Vanzelfsprekend moet er voldoende ruimte zijn om een Newfy te huisvesten en als het de bedoeling is om vaak met hem op stap te gaan (vakantie?), zal er wellicht een grotere auto moeten worden aangeschaft.

Tip: Erg leuk en informatief vind ik het Engelse artikel: "So you think you want a Newfoundland?", wat afkomstig is van de website van de Engelse Newfoundlander Club (u heeft hiervoor wel het programma Acrobat Reader op uw PC nodig).

Als de nadelen voor u geen probleem vormen, kunt u het beste bij erkende fokkers informeren naar de eventuele beschikbaarheid van een pup. Bij een serieuze fokker zal u uitgebreid de gelegenheid krijgen om met zijn/haar Newfoundlander(s) kennis te maken. Als u liever een "oudere" hond wenst, kunt u overwegen om een herplaatser aan te schaffen. U kunt hiervoor terecht bij de rasvereniging, maar ook fokkers hebben soms honden die een fijn nieuw huis zoeken.

Hoe dan ook.....mocht u weloverwogen tot de aanschaf van een Newfoundlander overgaan, wens ik u én uw Newf BEREVEEL plezier toe!